منو جهت بارگزاری یافت نشد
MenuId:00000000-0000-0000-0000-000000000000

شهرستان بجنورد


شهرستان بجنورد

-جغرافياي سياسي شهرستان بجنورد:

شهرستان بجنورد به مركزيت شهر بجنورد، بخش­هاي مركزي و شمالي استان خراسان شمالي را به خود اختصاص داده و از شمال با كشور تركمنستان، از شرق به شهرستان شيروان، از غرب به شهرستان مانه و سملقان و از جنوب به شهرستان­هاي اسفراين و جاجرم محدود مي­شود. اين شهرستان با مساحت حدود 6563 كيلومتر مربع 3 شهر، 3 بخش، 8 دهستان و 232 آبادي دارد. جمعيت شهرستان بجنورد در سال 1390 بالغ بر 365896 نفر برآورد گرديده است.

- جغرافياي طبيعي شهرستان بجنورد:

قسمت اعظم شهرستان بجنورد را مناطق كوهستاني و فلات ­هاي مرتفع در بر گرفته و از همين رو منطقه آب و هواي معتدل كوهستاني دارد. به ­طور كلي اين منطقه زمستان­هاي سرد و مرطوب و تابستان ­هاي گرم و خشك دارد. بخش بزرگي از شهرستان بجنورد در درۀ رود اترك قرار گرفته و تحت تأثير تودۀ هوايي درياي مازندران قرار دارد كه به علت داشتن رطوبت موجب سرسبزي و خرمي گياهان در بهار و تابستان مي­شود. رشته كوه كپه­داغ در شمال به عنوان مرزي طبيعي بين تركمنستان و شهرستان بجنورد قرار گرفته و رشته كوه آلاداغ در جنوب غربي بجنورد قرار گرفته است. شهرستان بجنورد به دليل واقع شدن بر روي گسل هايي با منشاء تكتونيكي از نواحي زلزله خيز استان به شمار مي­رود.

- پيشينه تاريخي بجنورد :

بر اساس پژوهش هاي مقدماتي باستان­ شناسي، شهرستان بجنورد از دورۀ پيش از تاريخ مسكوني بوده و به دليل موقعيت راهبردي و منابع سرشار طبيعي اهميت ويژه ­اي داشته است. وجود محوطه ­هاي استقراري پيش از تاريخ در حومۀ جنوبي بجنورد و تپه­ هاي مربوط به دوره تاريخي گواه سكونت مداوم بشر در پهنۀ اين شهرستان در دوران مختلف تاريخ بشري است

امامزاده محمدرضا لنگر

شماره ثبت در فهرست آثار ملي: 5153

موقعيت: شهرستان بجنورد، 1 كيلومتري روستاي لنگر

بناي امامزاده محمد رضا يكي از يادمان هاي مذهبي- تاريخي شهرستان بجنورد است كه احتمالاً در دوره تيموري ساخته شده است. كتيبۀ بنا كه اكنون مفقود شده تاريخ ساخت مقبره را 876 هـ .ذكر مي­ كرده است. اين بقعه بارها تعمير شده و نماي خارجي آن در دوره قاجار كاملاً تجديد شده است. بنا از كف تا بالاي گنبد دوپوش حدود 7 متر ارتفاع دارد. پيشاني ايوان­ ها، لچكي­ ها و تمام پوستۀ خارجي گنبد با كاشي­ هاي فيروزه ه­اي رنگ پوشش يافته است

بناي عمارت مفخم (موزه باستان شناسي و مردم شناسي)

شماره ثبت در فهرست آثار ملي : 952

موقعيت: بجنورد، خيابان شريعتي شمالي

عمارت مفخم بزرگترين و شاخص ­ترين اثر تاريخي دروۀ قاجار در استان خراسان شمالي است كه در اوايل دهۀ 1300 هجري قمري بدستور يار محمدخان شادلو معروف به سردار مفخم، حاكم منطقه شمال خراسان، به عنوان محل سكونت وي و خانواده­اش ساخته شده است. اين بناي مجلل 34 اتاق با دو تالار بزرگ دارد. نماي اصلي ساختمان در سمت جنوب است كه سراسر آن به زيباترين وجهي با انواع فنون كاشيكاري معرق، معقلي، هفت رنگ و با طرح­ها و نقوش انساني، حيواني، اسليمي، ختايي و هندسي زينت يافته است. مصالح بكار رفته در بنا آجر با ملات گچ است و هر طبقه ساختمان داراي دو ايوان شمالي و جنوبي مي باشد، سرتاسر بنا با كاشي هاي خشتي و هفت رنگ زيبا در اندازه و شكل هاي مختلف به رنگهاي فيروزه اي، زرد، صورتي، بنفش، سفيد، سبز، سرخ و سياه كاشي كاري شده و هر ستون با طرح و نقش خاص خود زينت داده شده است. نماي بيروني ساختمان تصاويري از دو فرشته بالدار، چهره هاي انساني، نقاشي از گل و گياه و پرنده، طبيعت و طرحهاي هندسي سده 13 را به تماشا مي گذارد. اين بناي تاريخي با شماره 952 در فهرست آثار تاريخي به ثبت رسيده است. بناي عمارت مفخم پس از مرمت و احيا به موزه بزرگ باستان شناسي و مردم شناسي استان تبديل شده است.

موزه هاي مردم شناسي از جمله موزه هاي تاريخي هستند كه در آن گوشه اي از فرهنگ اقوام و ملل يك منطقه را در قالب هاي آداب و رسوم، مشاغل سنتي و صنايع دستي به نمايش گذاشته مي شود. بخش مردم شناسي موزه از سه موضوع كلي اقوام، مشاغل و آئين ها تشكيل شده است. در ادامه محتواي هر يك از بخش هاي موزه مردم شناسي معرفي شده است.

زندگي روستايي

زندگي در هر منطقه اي با توجه به شرايط اقليمي و باورها و اعتقادات از تنوع و تبلور خاص برخوردار است كه در قالب زندگي عشايري، روستايي و شهري قرار مي گيرد. در اين غرفه سعي شده است كه با توجه به شرايط فوق اشياء و وسايل زندگي مرتبط با يك زندگي روستايي به نمايش درآيد.

پوشاك

درآغاز شكل گيري اجتماعات بشري در جامعه هاي پيشين، پوشاك فقط جنبه حفاظتي داشته و براي حفظ نمودن بدن انسان در برابر عوامل طبيعي و اقليمي به كار مي رفته است با توسعه فعاليت هاي اجتماعي و فرهنگي و شكل گيري باورها و عقايد در جوامع، پوشاك ارزشهاي نمادين به خود گرفته در نتيجه اين ارزشها نقش مهم و برجسته اي در حفظ هويت اجتماعي و فرهنگي مردم جامعه ايفا كرده است. در اين غرفه پوشاك اقوام محلي شامل فارس (تات)، كرمانج، ترك و تركمن در قالب مجسمه هاي ساخته شده بر اساس مشخصات ظاهري همان قوميت به نمايش در آمده است.

موسيقي مقامي

موسيقي از آغاز پيدايش هر قومي، همراه آن قوم بوجود آمده است و بخش جدايي ناپذيري از هر فرهنگ راشكل مي دهد كه بر اساس باورها، اعتقادات و آداب و رسوم قوميت ها، متفاوت از يكديگر است و در رنج و شادي ها همراه، همدل و همراز بوده است. آلات موسيقي در سطح استان ار تنوع چشمگيري برخوردار است و دراين غرفه نمونه هايي از انواع آلات موسيقي همچون دوتار، كمانچه، قوشمه، دهل، سرنا و دايره به نمايش درآمده است.

طب سنتي

طب سنتي با توجه به نقشي كه در سلامتي جسم و روان انسان داشته، از ديرباز در زندگي بشر وجود داشته و تبلور و تكامل آن را در حرفه عطاري مي توان مشاهده نمود. در واقع عطارها نقش طبيب و عطاري ها نقش داروخانه امروزين را داشتند. خراسان شمالي به دليل قرار گرفتن در يك منطقه كوهستاني و منطقه بياباني داراي پوشش گياهي منحصر به فرد. اين پوشش گياهي باعث شده كه يكي از غني ترين مناطق در زمينه گياهان داروئي باشد. همچنين اين منطقه درساخت انواع شربت ها، ادويه جات و عرقيات توانايي بالايي دارد.

صنايع دستي

صنايع دستي روايتگر باورهاي اقوام ساكن در خراسان شمالي است كه در بافته هاي داري همچون گليم، چاروق، البسه محلي، نمد مالي، نساجي سنتي و ... تبلور يافته و در حقيقت هويت تاريخي و فرهنگي ايشان را بيان مي كند. در غرفه صنايع دستي نمونۀ هنرهاي سنتي و صنايع دستي استان معرفي شده است.

چاروق دوزي

چاروق به نوعي پاي افزار و كفش اطلاق مي شود كه از چرم ( معمولاً به رنگ قرمز) تهيه شده و پس از پوشيدن با ريسمان هاي ضخيم و بلندي به دور پا محكم مي شود. چاروق داراي نوكي برگشته است كه با نخ هاي الوان بر روي آن زينت مي شود. در گروه پاپوش هاي سنتي اين منطقه نوعي دمپايي زنانه به رنگ سبز فيروزه اي نيز وجود داشته كه به نام «كُمُخت»(komokht) مشهور بوده است و نوع ديگري از دمپايي سنتي نيز كه كاري تلفيقي از سنت و تكنيك امروزي است تحت عنوان«گرجي»(gorjee) توليد مي شود

نساجي سنتي

چادرشب پارچه اي است با طرح ها و نقش هايي مختلف ( چهارخانه و راه دار) كه بر روي دستگاه نساجي 2 ورودي و 4 ورودي بافته مي شود و داراي عرض متغيير (40-50) سانتيمتر است كه با حركت وردها و جابه جايي پدال ها بوسيله پاها و ايجاد دهانه كار و عبور ماكو بافته مي شود. خراسان شمالي به عنوان يكي از خاستگاه هاي اين هنر و ساير توليدات نساجي سنتي (حوله، دستمال و سفره) مطرح مي باشد. چادرشب در كارگاه هاي خانگي توليد مي شود و معمولاً اين هنر در يك خانواده از مادر به دختر به ارث مي رسد و دختران در كنار مادران پارچه بافي مي كنند.

نمد مالي

نمد مالي از جمله مشاغل سنتي در تمام منطقه خراسان شمالي بوده است كه با كاهش تقاضا در اين رشته، از رونق آن كاسته شده و به صورت محدود و با هدف صنايع دستي تزييني توليد مي شود. مواد اوليه حرفۀ نمدمالي پشم حيوانات اهلي چهارپا (گوسفند و شتر) است كه از متراكم نمودن توده هاي پشم و كرك در شرايط مناسب و با ورز دادن پشم ساخته مي شود. از محصولات و فرآورده هاي نمدي مي توان زيرانداز نمدي، كلاه نمدي و پوشش چوپانان موسوم به نمدچوخه كه به صورت پالتو است را نام برد.

سفره هاي آييني

در همه جشن ها و آيين ها، در جامعه ابتدائي يا متمدن، خوردن و آشاميدن بخشي از آداب و رسوم جمع را تشكيل مي دهد كه اغلب در قالب سفره هاي آييني تبلور پيدا مي كند. برخي از سفره هاي آييني معمولاً جنبه رسمي داشته و در زمان هاي خاص و در اكثر نقاط ايران برپا مي گردد. از مهمترين سفره هاي آييني مي توان به سفره هاي ملي ( هفت سين)، سفره هاي گذار( سفره آق قيون) و سفره هاي نذر اشاره كرد.

موزه باستان شناسي

موزه باستان شناسي خراسان شمالي كه در طبقه فوقاني بناي عمارت مفخم قرار گرفته داراي 5 بخش اصلي مي باشد كه متناسب با تقسيم بندي ادوار فرهنگي و گاهنگاري معيار باستانشناختي تحت عنوان بخش پيش از تاريخ، بخش تاريخي، بخش اسلامي، بخش سكه و مهر و بخش مركز سفال ساماندهي و معرفي شده است. همچنين تالار جنوبي بنا كه بزرگترين و اصلي ترين اتاق عمارت مفخم است تحت عنوان تالار همايش جهت برپائي نشست ها، ويدئوكنفرانسها و گردهمائي ها تجهيز گرديده است. اين موزه با دارا بودن شاخص ترين بقايا و آثار برجا مانده از دوره هاي مختلف باستانشناسي منطقه پذيراي بازديدگنندگان و علاقمندان به فرهنگ غني استان خراسان شمالي است.

بخش پيش از تاريخ

اين دوران از ابتدا زندگي بشر تا پيش از اختراع خط و نوشتار( هزاره چهارم قبل از ميلاد مسيح) را در بر مي گيرد. در خراسان شمالي پژوهش هاي اندكي براي شناخت دوران پيش از تاريخ انجام شده اما با توجه به نتايج اندك بررسي ها و كاوش هاي انجام شده ، از جمله تپه هاي اين استان مي توان به تپه يام فاروج، تپه دوين، تپه ارگ نادري شيروان، تپه قلعه خان، تپه شهر آوا در مانه و سملقان، تپه حيدران، تپه پهلوان جاجرم، تپه دره امين آباد، تپه قمري اسفراين اشاره نمود. با انجام كاوش هاي باستان شناختي تپه قلعه خان در سال 1385 مدارك بسياري در خصوص حضور گسترده جوامع انساني پيش از تاريخ در منطقه دشت سملقان بدست آمده كه تعدادي از يافته هاي باستان شناسي آن از جمله بقاياي تدفيني انسان هاي پيش از تاريخ و ظروف سفالين مربوط به اين دوره در منتهي اليه ضلع شرقي بنا در معرض نمايش است.

بخش تاريخي

در متون و كتب، دوران تاريخي اصطلاحاً به دوران پس از كشف خط و نگارش در زندگي بشر اطلاق مي شود كه اين اتفاق در ميان رودان(بين النهرين يا عراق امروزي) و ايران در اواخر هزاره چهارم پ.م (3100 سال پيش از ميلاد حضرت مسيح(ع) به وقوع پيوست و در روند مطالعات باستان شناسي ايران منظور از دوران تاريخي، زماني از ظهور شاهنشاهي ماد( قرن 7 پ.م) تا پايان شاهنشاهي ساسانيان ( قرن 7 ميلادي) است. از اين دوره ها به ويژه دوران اشكاني و ساساني در منطقه شمال خراسان آثار و ابنيه زيادي بجا مانده كه نشانگر اهميت اين منطقه در دوره هاي ذكر شده است، قلعه صعلوك و منطقه توي اسفراين، قلعه ارگ بالا و ارگ آلمادوشن بجنورد، تپه يام و محوطه ويرانشهر فاروج، ارگ تاريخي قلعه خان و بناي تاريخي اسپاخو در مانه و سملقان، تپه بردبلند و محوطه حوض خرگوش جاجرم از جمله مهمترين آثار دوران تاريخي استان هستند. بخش تاريخي كه در ضلع شرقي تالار همايش قرار دارد ظروف سفالي و اشياء مختلف فلزي مربوط به اين دوران را كه اكثرا از كاوشهاي باستان شناسي قلعه خان بدست آمده اند به نمايش گذاشته است.

بخش اسلامي

دوران اسلامي از آغاز فتح ايران توسط مسلمانان و ورود اسلام به ايران آغاز مي گردد و به سه مرحله قرون اوليه اسلام ( سده 1 تا 5 هجري قمري)، قرون ميانه اسلامي (سده 6 تا 9 هجري قمري )و قرون متاخر اسلامي ( سده هاي 10 تا پايان حكومت قاجار) تقسيم مي شود. در بخش اسلامي موزه نيز آثار و اشياء اين دوران در سه اتاق مجزاي شرقي، مركزي و غربي درضلع شمالي بناي عمارت سامان دهي شده است، آثار چوبي نفيس همچون ضريح( صندوق) و چهار لنگه درب متعلق به بناي آرامگاه شيخ رشيد الدين محمد بيدوازي مربوط به دوران تيموري ( 870ه.ق)، درب چوبي نفيس مقبره بش قارداش با قدمت قاجاري، ظروف سفالين لعابدار زيبا و خمره هاي بزرگ سفالين، صراحي برنجي مرصع كاري شده زيباي دوره سلجوقي از جمله مهم ترين اشياء به نمايش در آمده اسلامي در اين بخش است.

بخش سكه و مهر

با توجه به اهميتي كه سكه در امر مطالعات تاريخ تمدن هر كشور و منطقه دارد دراين موزه قسمت جداگانه اي در ضلع جنوبي بنا براي نمايش سكه هاي ارزشمند اختصاص داده شده است. مهم ترين سكه هاي اين بخش به دوران ساساني و اوايل اسلام در منطقه شمال خراسان تعلق دارد كه عمدتا از حفاري هاي باستان شناسي منطقه بدست آمده و تعدادي هم به اموال بازيافته، اهدايي و يا حاصل ازكشفيات اتفاقي است كه به معرض نمايش گذاشته شده است

آيينه خانه مفخم (موزه اسناد و نسخ خطي)

شماره ثبت در فهرست آثار ملي : 1167

موقعيت: بجنورد، خيابان شريعتي شمالي

بناي معروف به آيينه خانه يكي از يادمان هاي برجسته ي دوره قاجار خراسان شمالي است كه در شمال شهر بجنورد، در منتهي اليه شمالي خيابان شريعتي قرار دارد. در دوره قاجار بناي آيينه خانه همراه با بناهاي ديگري از جمله عمارت مفخم، كلاه فرنگي، حوض خانه و سردر، در باغ بزرگي قرار داشته و مجموعه دارالحكومه ي مفخم را تشكيل مي داده است. اين بنا در دهه 1300 هجري، همزمان با دوره حكومت ناصرالدين شاه به دستور يارمحمد خان شادلو، معروف به سردار مفخم ساخته شده و به عنوان فضاي اداري و ديواني، براي انجام ديدارهاي رسمي سردار مفخم با رجال سياسي عهد قاجار و نيز انجام مراسم تشريفات نظامي و رايزني در باب مسائل سياسي و اجتماعي با سران ايل شادلو و ديگر رجال سياسي دوره قاجار مورد استفاده قرار مي گرفته است.

معروف است كه طراحي نقشه ساختماني آيينه خانه به دست ميرزا مهدي خانشقاقي ( ممتحن الدوله) اولين مهندس معمار ايراني كه از دانشكده معماري پاريس فارغ التحصيل شده بود، انجام شده است. ساختمان آيينه خانه در دو طبقه به ابعاد تقريبي11×18 متر و به ارتفاع حدود 10 متر ساخته شده كه در مجموع 9 اتاق دارد. يكي از اتاق هاي طبقه فوقاني تالاري است به ابعاد 8×3 متر كه تمام ديوارها و سقف آن با طرحهاي زيبايي آيينه كاري شده و به خاطر وجود همين تالار است كه اين بنا را آيينه خانه ناميده اند. بناي آيينه خانه به شماره 1167در فهرست آثار ملي كشور به ثبت رسيده و از سال 1379 تاكنون به عنوان موزه ي اسناد و نسخ خطي مورد استفاده قرار مي گيرد.

ويژگيهاي معماري بنا

بناي آيينه خانه يك ساختمان دو طبقه است كه نماي اصلي آن در ضلع شمالي به طور كامل كاشي كاري شده و نمونه ي بارز هنر قاجاري است. اين بنا سه در ورودي دارد: ورودي بزرگتر در ضلع شمالي و دو ورودي كوچكتر در ضلع هاي شرقي و غربي قرار دارند. هر سه ورودي به يك راهروي شرقي- غربي متصل مي شود كه در يك طرف آن 4 اتاق و در طرف ديگر چند حجره و نيز دو رشته پلكان در منتهي اليه شرقي و غربي وجود دارد كه به طبقه فوقاني راه پيدا مي كند. ورودي اصلي بنا در وسط ضلع شمالي حدود 220 سانتي متر عرض دارد و سقف آن با قوس كليل پوشش يافته است. در دو سوي اين ورودي چهار نيم ستون به قطر حدود 105 سانتي متر و ارتفاع بيش از 10 متر وجود دارد كه تمام بدنه آنها با كاشي هاي فيروزه اي، لاجوردي و نيز كاشي هاي سياه و سفيد و زرد پوشيده شده است. دو نيم ستون وسطي كه درست در طرفين ورودي قرا گرفته بلندترند و بر بدنه هر يك دوازده بار نام محمد(ص) به خط كوفي معقلي با كاشي هاي زرد و سياه رنگ نقش شده است. نيم ستون هاي جانبي كوتاه ترند و تمام بدنه ي آنها با كاشي هاي موزاييك و طرح هاي هندسي زيبا آراسته شده است. در حد فاصل نيم ستون هاي طرفين ورودي، دو طاقنماي نسبتاً عميق وجود دارد كه با كاشي هاي هفت رنگ و موزاييك، نماي سازي شده است. بر قاب روي اين طاق نماها نقوش اسليمي و يك ترنج هندسي نقش شده كه در وسط آن نقش شيري كه گاوي را از پاي در آورده تصوير شده است. در تمام نقوش مذكور كه بر كاشي هاي هفت رنگ نقش شده و نيز نقوش بخش هاي ديگر، غلبه با رنگ زرد است. در دو سوي ورودي بنا در همين ضلع نقش دو سرباز مسلح قاجار ديده مي شود كه به طور نمادين همچون دو نگهبان هميشه بيدار با چشماني گشاده پيوسته ورود و خروج به اين ساختمان را كنترل مي كنند و اين سنتي است كه از ايران باستان به دوره قاجار رسيده است. بر بالاي ورودي اصلي پنجره بزرگ تالار آيينه قرار دارد كه با قوس جناقي پوشش يافته و تمام بخش هاي آن با نقش ترنج ها و شمسه ها توام با نقوش گياهي و پيچك ها زينت يافته است. بر بالاي اين پنجره يك شمسه بزرگ وجود دارد كه زماني نقش شير و خورشيد به عنوان نماد سلطنتي ايران بر آن نقش شده بود و پس از تخريب، جاي خود را به نقوش اسليمي بخشيده است. ظاهراً در بالاي اين بخش و در روي افريز كتيبه هايي وجود داشته كه قلمرو زير نفوذ سردار مفخم از منطقه استرآباد و نردين گرفته تا اسفراين، جوين، سبزوار، جاجرم و بجنورد را معرفي مي كرده است. اين كتيبه ها در دوره ي رضا شاه پهلوي تخريب شده و كاشي هاي فعلي به جاي آن نصب شده است. در بالاي افريز و در بين دو مناره بزرگ، يك قاب كاشي كاري شده نيم دايره اي وجود دارد كه درآن نقش نبرد شير و اژدها به عنوان نماد خير و شر در داخل يك شمسه به چشم مي خورد و در طرفين اين صحنه دو سرباز مسلح، زانو زده و تفنگ خود را به سمت صحنه نبرد شير و اژدها نشانه رفته اند. در حد فاصل ستون هاي بزرگ و كوچك نيز قاب نيم دايره كوچك تري وجود دارد كه با نقوش اسليمي و پيچك ها تزيين شده است. در مجموع پلان، نماسازي، جزئيات معماري و كاشي كاري بناي آيينه خانه نمونه ي بارز هنر معماري دوره قاجار قلمداد مي شود. سقف آيينه خانه در اصل همانند بناي عمارت پوشش سفالي داشته كه در تعميرات دوره هاي بعد برداشته شده و با ورق گالوانيزه جايگزين شده است.

تالار آيينه

تالار آيينه كه محور اصلي اين ساختمان است در طبقه دوم قرار گرفته و از طريق دو رشته پلكان انتهاي شرقي و غربي راهروي طبقه اول قابل دسترسي است. اين اتاق، سه در از جنس چوب صندل دارد كه با استخوان ترصيع شده اند. در ازاره ي تالار سنگ مرمر مرغوب بكار رفته و بلافاصله از بالاي آن آيينه كاري شروع شده و تمام بدنه و سقف تالار را دربرگرفته است. در اين آيينه كاري ها 17 طرح مختلف شامل طرح هاي زيباي هندسي و گياهي، طرح چهل چراغي كه در وسط تالار آويخته بوده و نيز نماي بيروني آيينه خانه به طرز استادانه اي اجرا شده است. گرداگرد بخش فوقاني ديوارها، در قسمت قرنيز رديفي از عكس هاي قديمي شامل عكس 134 تن از رجال سياسي و شخصيت هاي برجسته دوره صفوي و قاجار در زير قاب هاي شيشه اي نصب شده است. علاوه بر اينها 13 قاب خوشنويسي شده به خط نستعليق و شكسته نستعليق به طرز مشابهي بر روي ديوار ضلع جنوبي تالار نصب شده بود كه پس از انجام عمليات مرمت از جاي خود برداشته شده و اكنون در گنجينه ي موزه نگهداري مي شود. در اين قاب ها آياتي از قرآن كريم به طرز زيبايي نوشته و تذهيب شده كه در يك نمونه امضاي كاتب با عبارت «راقم عبدالعلي 1226 هجري قمري» قابل تشخيص است. نام ساختمان آيينه خانه برگرفته از همين تالار آيينه است .